En sortant de Ruivo, je me suis dirigé ver le sentier qui, commençant sur celui qui mène là-haut, se dirige vers Encumeada, presque au centre géométrique de l’île. Il a e´té récemment amélioré, les morceaux les plus glissants ayant été repavés, des protections ayant aussi été mises dans les points dangereux, on a maintenant un sen tir bien sécurisé. Concernant ce que l’on peut jouir en la parcourant, c’est pratiquement indescriptible! On marche pratiquement sur le massif central de Madère, le sentier se déroulant de telle façon que l’on peut voir en même temps les versants Nord et Sud. Le silence nous accompagne, on est entouré de bruyère, genet, et végétation indigène qui nous fait être transportés en pensée jusqu’aux jours ou nos ancêtres voyageaient à travers Madère. Il y a des points à couper le souffle, ou le vertige est comme dissipé par la vue spectaculaire sur des zones que l’on pourrait imaginer d’être à des milliers de kilomètres de la civilisation…

En arrivant à peu près du milieu du parcours, on arrive à un joli croisement, Boca das Torrinhas, où on voit d’autres deux sentiers; un qui descend vers la Valée des Nonnes, autre en sens opposé descendant vers Boaventura, au Nord, que l’on a vue déjà dans la distance. Aussi des randonnés intéressantes, qui aident à justifier la règle, qui dit que l’on peut marcher le long de l’île sans mettre le pied sur une route «normale».

En poursuivant notre marche on a un longue montée sur Pico Jorge, avec des points d’une beauté immense, pour atteindre le sommet et commencer à descendre vers Encumeada. Légèrement au début, puis on «attaque» une série de marches ou nous pourrons entrevoir des petits villages et São Vicente dans l’horizon Nord. Au bout de quelques six heures, au moins, pour pouvoir apprécier ce qui nous entoure, on arrive à la route exactement à Encumeada, où un petit café fera des merveilles pour récupérer les énergies.

Dit dorp is bekend om hun A-vormige huisjes. Echter moet wel vermeldt worden dat er nog maar weinig staan (sommige mensen denken dat het hele dorp bestaat uit deze huisjes, maar dat is niet zo).

Nadat we iedereen van hun hotel hebben opgehaald, zat de smaak er al snel in. Echter waren er 2 wandelaars die bij de DSB zitten (nou ja “zaten”) en die waren nogal gespannen met wat hun te wachten staat als ze terug in Nederland zijn. Toen onze gids dit merkte, bood ze aan om haar tips, die ze eventueel aan het einde van de wandeling zal ontvangen, aan deze mensen te geven (een gepast grapje mag zo nu en dan wel eens … toch?).

Na een kopje koffie bij de A-huisjes, zijn we naar Pico das Pedras gereden.

We hadden een leuk groepje van verschillende nationaliteiten, gelukkig sprak ons gids verschillende talen en werden dus alle wandelaars op hun wenken bediend. Omdat Madeira om zijn Natuur bekend stond, wilde menige toerist een wandeling maken in het “Laurisilva” bos, en in het algemeen koos men dan voor de wandeling naar Rabaçal met zijn 25 fonteinen. De wandeling naar Rabaçal is zeker de moeite waard, ook de route die je rijdt om daar te komen is heel mooi. Helaas wordt de wandeling boven Santana vaak vergeten want deze is zeker zo mooi.

Na een half uurtje kwam de eerste groep aan in Queimadas. Even stoppen voor wat foto’s voordat het serieuze werk gaat beginnen. De wandeling gaat verder langs de Levada dieper het bos in. Gelukkig had het de avond ervoor wat geregend dus de Levada was vol met water en de watervallen waren spectaculair.

Nadat de eerste 8 kilometer erop zaten, werd er gestopt voor een picknick, lekker rustig in de natuur met prachtige uitzichten en onder het genot van heerlijke geuren van de natuur (en ons verse broodjes).

De gids besloot om na een half uurtje weer verder te gaan, want als je te lang stil gaat zitten kan je lui worden en is er tevens een grote kans om een verkoudheid op te lopen, tenslotte er stond nog 5 kilometer voor de boeg.

Onder het genot van het lied: “wie zal dat betalen……”, gingen we weer vrolijk verder, en na 2 uur lopen kwamen we aan in het gehucht: Ilha.

Doordat het heerlijk weer was (een graad of 24, met een zonnetje) hielden we een stop bij een klein bar en veranderde het bestellijst van koffie en thee naar Bier en wijn.

Na het fluitje van de gids werd iedereen gevraagd om weer in het busje te stappen, want het was inmiddels 16uur en het was tijd om iedereen terug naar hun hotels te brengen.

Tijdens de terugreis werd er veel gepraat over de wandeling en werd er stiekem hier en daar een oogje dicht geknepen.

Al met al heeft iedereen genoten, en kijken we allemaal terug naar een heerlijke wandeling in het Laurissilva bos van Madeira.

O ja, voordat ik het vergeet de DSB klanten zijn nu 5,00 Euro rijker.